Na co pomaga Dicloberl
Dicloberl to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), pochodna kwasu fenylooctowego. Substancją czynną jest diklofenak sodowy. Działa prosto: hamuje cyklooksygenazę (COX-1 i COX-2), więc zmniejsza wytwarzanie prostaglandyn. Efekt jest potrójny - przeciwzapalny, przeciwbólowy i przeciwgorączkowy.
Lekarz rozważa go najczęściej przy:
- chorobie zwyrodnieniowej stawów (osteoartrozie),
- reumatoidalnym zapaleniu stawów,
- zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa i innych zapalnych chorobach reumatycznych,
- zespołach bólowych kręgosłupa,
- reumatyzmie tkanek miękkich,
- bolesnym obrzęku lub stanie zapalnym po urazach i zabiegach operacyjnych,
- pierwotnym bolesnym miesiączkowaniu,
- bolesnych stanach zapalnych w ginekologii, na przykład zapaleniu przydatków.
Poniższe informacje mają charakter ogólny i nie zastępują zaleceń lekarza.
Orientacyjnie u dorosłych stosuje się 50-150 mg na dobę w dawkach podzielonych, dobranych do nasilenia objawów. Postać o standardowym uwalnianiu, na przykład kapsułki 50 mg, to zwykle 50 mg 2-3 razy dziennie. Postać o przedłużonym uwalnianiu (retard 100 mg) to zazwyczaj 100 mg raz na dobę.
Dawka dobowa najczęściej nie przekracza 150 mg. Zasada jest jedna: najmniejsza skuteczna dawka przez najkrótszy potrzebny czas. Dicloberl występuje też w czopkach i roztworze do wstrzykiwań - tam dawkowanie zależy od postaci. O dawce, porze i długości leczenia decyduje lekarz.
Na co uważać
Sprawdź przeciwwskazania. Dicloberlu nie stosuje się przy nadwrażliwości na diklofenak ani gdy po kwasie acetylosalicylowym lub innych NLPZ wystąpiły reakcje nadwrażliwości (astma, pokrzywka, ostry nieżyt nosa). Odpada też przy czynnej chorobie wrzodowej żołądka lub dwunastnicy, krwawieniu czy perforacji przewodu pokarmowego oraz przy ciężkiej niewydolności wątroby, nerek lub serca (klasa NYHA II-IV).
Nie stosuje się go w trzecim trymestrze ciąży ani przy rozpoznanej chorobie niedokrwiennej serca oraz chorobie naczyń obwodowych lub mózgowych.
Najczęstsze działania niepożądane to dolegliwości żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, brak apetytu. Bywają też bóle i zawroty głowy, wysypka, wzrost prób wątrobowych oraz obrzęki. Rzadziej, ale poważnie, zdarzają się owrzodzenia, krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego.