Na co pomaga Methocarbamol
Methocarbamol (metokarbamol) to lek zwiotczający mięśnie szkieletowe o działaniu ośrodkowym - miorelaksant, pochodna karbaminianowa gwajafenezyny. Mechanizm nie jest w pełni poznany. Uważa się, że rozluźnienie mięśni bierze się z ogólnego, hamującego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, a nie z bezpośredniego działania na sam mięsień poprzecznie prążkowany czy płytkę nerwowo-mięśniową. Na sam mechanizm skurczu włókna nie wpływa wprost.
Kiedy lekarz rozważa metokarbamol:
- objawowo, przy bolesnych skurczach mięśni szkieletowych, zwłaszcza w ostrych schorzeniach mięśniowo-szkieletowych (bóle okolicy krzyżowo-lędźwiowej, naciągnięcia i urazy mięśni),
- jako leczenie wspomagające - obok odpoczynku i fizjoterapii - w ostrym bólu ze wzmożonym napięciem mięśni.
Postać pozajelitowa bywa stosowana wspomagająco przy objawach mięśniowych tężca. Czy ten lek pasuje do Twojego przypadku, ocenia lekarz po konsultacji - recepty nie da się kliknąć z góry.
Poniższe informacje mają charakter ogólny i nie zastępują zaleceń lekarza.
Orientacyjnie, u dorosłych, postać doustna: zwykle zaczyna się od większej dawki - rzędu 1,5 g 3-4 razy na dobę przez pierwsze 2-3 doby - a potem stopniowo redukuje ją do dawki podtrzymującej, rzędu 4-4,5 g na dobę w dawkach podzielonych. Niektóre schematy podtrzymujące stosują około 0,75-1,5 g 3 razy na dobę.
Zwykle zaleca się możliwie najkrótszy czas leczenia, bo chodzi o stany ostre. Istnieje też postać do podania pozajelitowego (dożylnie lub domięśniowo), stosowana pod nadzorem medycznym. U osób starszych oraz przy zaburzeniach nerek lub wątroby potrzebna jest ostrożność. Konkretne przedziały zależą od preparatu i jego ChPL. O dawce, porze przyjmowania i długości leczenia decyduje lekarz.
Na co uważać
Sprawdź, czy lek Cię nie dotyczy. Metokarbamolu nie stosuje się przy nadwrażliwości na metokarbamol lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu oraz w śpiączce i stanach przedśpiączkowych. Postać pozajelitowa ma dodatkowe ograniczenia: zaburzenia czynności nerek (nośnik - glikol polietylenowy w niektórych preparatach do wstrzykiwań), rozpoznane uszkodzenie mózgu lub ośrodkowego układu nerwowego oraz padaczkę (ryzyko drgawek).
Ostrożności wymaga miastenia leczona inhibitorami cholinoesterazy. Zwykle nie zaleca się stosowania u dzieci, poza szczególnymi wskazaniami jak tężec.
Co bywa zgłaszane: senność, zmęczenie, zawroty i ból głowy, uczucie oszołomienia, nudności i dolegliwości żołądkowo-jelitowe, nieostre widzenie, reakcje skórne (pokrzywka, świąd, wysypka). Mocz może zmienić barwę na brązową, czarną lub zielonkawą - to nieszkodliwe. Po podaniu pozajelitowym możliwe są niedociśnienie i bradykardia, rzadziej reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, oraz splątanie. Każdą wątpliwość omów z lekarzem.